Bir fotoğraf !...
 |
Yağmur öyle güzel yağıyor ki…Ilıcak bir hava…
Herkes evinin yolunu tutarken, ben yağmur yürüyüşüne çıkıyorum…
İliklerime kadar ıslanıyorum…Üşümüyorum…
Yağmur, bana yolculuklar yaptırır…
Köydeki çinkolu evimizde, gaz lambasının ışığında cama
vuran yağmurun sesini çinkolu çatıdan gelen yağmur sesi
bastırırdı…
Yağmurun sesi, ne güzeldir…Ne güzel…
Bu arada elektrikler kesildi mi?
Her zaman yaptığım gibi, Ninemden kalma gaz lambamı yaktım…
Yazmak…Yazmak istiyorum…
Başladım, yağmur yazılarına…
Derken, elektrikler geldi.
Anlam veremediğim bir hüzün yaşıyordum…
İnternette, Rumelilerin sayfalarında dolaşmaya başladım..
İçimdeki Arnavut çocuk bir şeyler bulacağımı söylüyordu..O
beni hiç rahat bırakmazdı ki!!
Bir den Prizren ve Rumeli müziği çıkıverdi, karşıma..
Her şey ne güzel gidiyor, derken…
Fotoğraf bölümünü tıklatıyorum; işte donup kalıverdiğim
an…
Rumelili bir aile fotoğrafı, siyah/beyaz…
Bu fotoğraf bana hiç de yabancı gelmiyor…
Çalışma odamın duvarında oluşturduğum, siyah/beyaz aile
fotoğrafları köşesine takılıyor, gözlerim; hiç eksik yok!
Bir sünnet düğününde çekilmiş ailemize ait fotoğrafa bu
denli benzeyebilir mi, Rumeli Aile Fotoğrafı?
Ninemin tüm çocuklarını, torunlarını bir araya topladığı
‘sünnet düğünü’ anısına poz verilen bu siyah-beyaz görüntü
karşımda duruyor… Sadece kişiler farkı…Giyimden, duruşa
ve oturuş (büyükler ortada) şekline kadar aynı…
Sünnet çocuklarının alınlarında ‘kurban kanı’ var…
Ben de oradayım..
Saçlarım kolalı kurdele ile sımsıkı bağlanmış..
Somurtkan..Nedense çocuk fotoğraflarımda somurtkanım… .Kabarık
simli mini elbisemle, umursamazca oturuvermişim ninemin
kucağına…
Ailenin cadısı, ninesinin papatyası ( ninem bana papatya
derdi, hiç adımı kullanmadı..) Biraz büyüyünce de, babamın
ve annemin asi kızıydım..Güzellikle alakalı değil , bir
de yanına kontes eklendi…
Sanki özel bir yere gidecekmiş gibi her gün en güzel giysilerimle
dolaşırdım, evimde.. Oturuşumdan, yemek yiyişime kadar
takmışlardı…
Neyse, kendimi anlatma benciliğine girmek istemiyorum!..
Rumeli aile fotoğrafında ki, nine benim nineme ne çok benziyor!…
Aslında ne kadar gerilere gittiğimizin bir göstergesi bu
fotoğraf..
Aile bağlarının sadece çocuk ve aileden oluşmadığının da
belgesi.. Sevgi yumağının da..
Rumeli fotoğrafında ki gibi, Ninemin öylesine başına atıverdiği
namaz örtüsü ..Kırmızı taşlı küpeleri ..Dimdik duruyor..Ciddi…
Çukura gömülü o minicik gözlerinde umut var…Bol çocuklu
bir annenin onur abidesi…
Rumelililer her yerde aynı..
Ha Türkiye ha Kosova….
Arada bir fotoğraflarınızı karıştırın…
Oralarda sevgilerin en güzel hazinesi yaşıyor..
İçinizdeki çocuğu hep yaşatın..
Mutluluğun fotoğrafı, o çocuk..
Sevgilerimle..
Vicdan Kayır
